گل خوشبو - فارياب

یکشنبه چهارم دی 1390

کارگر خسته ای سکه ای از جیب کت کهنه اش درآورد تا صدقه دهد ، ناگهان جمله ای روی صندوق دید و منصرف شد . "صدقه عمر را زیاد می کند"

****

خدایم را دوست دارم و باوفاتر از او سراغ ندارم ، به رسم همین وفاداریست که کسانی را که دوست دارم به او می سپارم

*******

ماه من، نماز آیات می خوانم ، وقتی گرفته ای !

***********

یکشنبه چهارم اردیبهشت 1390

>> ...

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،

وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است،

وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...

و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند... وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...

بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم.. بي تفاوت مي گذرد...

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود
ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ برلب داشته باشم
ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم

شنبه سوم اردیبهشت 1390

سه شنبه سی ام فروردین 1390

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا		فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را
تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش		بیان کند که چه بودست ناشکیبا را
بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم		به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی		چرا نظر نکنی یار سروبالا را
شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش		مجال نطق نماند زبان گویا را
که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد		خطا بود که نبینند روی زیبا را
به دوستی که اگر زهر باشد از دستت		چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را
کسی ملامت وامق کند به نادانی		حبیب من که ندیدست روی عذرا را
گرفتم آتش پنهان خبر نمی‌داری		نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را
نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی		چو دل به عشق دهی دلبران یغما را
هنوز با همه دردم امید درمانست		که آخری بود آخر شبان یلدا را